Κλείστε τ'αυτιά σας στις Μαρίτσες

Μπουκάρισε η Μαρίτσα, ξαναμένη.

Χύθηκε στην πολυθρόνα,

σα λουκουμάς μισοψημένος.

Μέχρι να τη τρατάρω το καφεδάκι της ξεφυσούσε και

κοκκίνιζε έτσι που σκιάχτηκα κομμάτι.

Ρούφηξε σε ήχο πλάγιο και βροντώδη με τα μπλαβιά

χείλι , την γουλιά και αφήνοντας την φλυτζάνα, έσκουξε:

- Θα με πεθάνει η βαφτιστήρα σου , πάει τελείωσε,

κρέμασε το πτυχίο και τσιμουδιά για ΑΣΕΠ.

Επεσε στα τέσσερα ο μαύρος ο Σωτήρης αλλά τίποτα.

Δεν στα ΄λεγα ; στα ‘λεγα «θέλει κάτι άλλο» η κυρία,

το δημόσιο της πέφτει βαρύ, βλέπεις!

Η Μαρίτσα, από όταν της πήγαιναν στη νεογέννητη ακόμα

μικρή τα ματόχαντρα, την φανταζόταν με καρέκλα στο

δημόσιο άντε και σε καμιά ΔΕΚΟ στο φινάλε.

Και λόγο στο λόγο, τσουρομαδηθήκαμε .

-Καλά ήρθα να πω τον πόνο μου στης τρελής

την γκλάβα τέλειωσε απελπισμένη.

Κάποια χρόνια πριν η Αγγελική μου, είχε κρεμάσει

το δικό της πτυχίο, με δική μου προτροπή και ενθάρρυνση.

Η κόρη μου είχε καλλιτεχνικές ανησυχίες .

Σπούδασε γιατί ήταν απλά καλή και διαβαστερή.

Όταν έφτασε η ώρα της επαγγελματικής αποκατάστασης

βολιδοσκοπούσε, την γνωστή καρέκλα.

Δεν την απαξιώνω με τίποτα!

Της Αγγελικούλας δεν ταίριαζε.

Από πολύ μικρή ερχόταν σε ένα εργαστήριο

που είχα, κατασκευής ειδών δώρου.

Κατέβαζε το κεφαλάκι της, ιδέες ,με επιτυχία.

Τα χεράκια της επιδέξια.

Ένα βράδυ και ενώ έβλεπα το δίλλημα, στα μάτια της, της είπα.

-Παράτα τα όλα και κάνε ότι θέλεις.

Μπορείς να φανταστείς τον εαυτό σου σ’ένα γραφείο,

να κάνει τα ίδια πράγματα τόσα χρόνια;

Ένα μαμούνι, που δεν στέκεται λεπτό και ονειροπολεί

το κλείνεις σε κουτί;

Από την μια η σιγουράτζα,, από την άλλη το ρίσκο

και το «θέλω» σου.

Με κόπο πολύ, το όνειρο γεννήθηκε.

Στο μεταξύ, η Μαρίτσα είχε κόψει ρόδα μυρωμένα.

Ακόμα την φαντάζομαι στο μπίρι –μπίρι πάνω από

το κεφαλάκι της βαφτιστήρας μου.

Μικρές στιγμές ....

Θα ήθελα να σας στείλω μια αγκαλιά , ένα φιλί.

Μυρουδιές από θαλασσινό αεράκι και από βρεγμένο

χώμα του βουνού.

Λουλούδια, στα χρώματα, που αγαπάτε.

Τραγούδια , που ακούτε , στις πιο τρυφερές στιγμές σας.

Σε όλους σας!!!!

Το σκίρτημα της αγάπης δεν είναι απαραίτητα ερωτικό.

Χίλια τόσα άλλα που περνούν δίπλα μας, μας γνέφουν

με τρυφεράδα και ξέρουμε πως είναι αληθινά, είναι τόσο

κοντινά, σχεδόν ερωτικά.

Είναι το βλέμμα, το χάδι, η ζαχαρένια κουβέντα, το χαμόγελο,

που παίρνεις και δίνεις .

Ετσι λοιπόν, αγάπες μου, μέσα από τα σωληνάκια,

κρατούσα μια μπάλα από ροζ, μαλλί της γριάς.

Ημουν σίγουρη πως ήταν σταλμένο από σας.

Το χάδι από τους αγαπημένους μου…..

Η σκέψη ότι εκεί έξω είναι και άλλοι

που δεν ξέρεις πώς είναι η φιγούρα τους

μόνο ξέρεις πως είσαστε φιλαράκια

πέρα από βιολογικές ηλικίες.

Όχι δεν μου έριξαν κάτι στη νάρκωση.

Πάντα στη δύσκολες στιγμές, έχω και τα ρέστα μου

για να ρεφάρω.

Αντιγόνη- αηδίες 10 – 0!

Στο σκορ είστε ΟΛΟΙ μέσα!!!

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!!!!

Υ/Γ η φωτ, ευγενική προσφορά.

που θα πάει θα το μάθω!

Ναι ΚΑΙ πήλιγκ.

Σήμερα το έριξα στην φιάκα.

Κομμωτήριο, μανικιούρ, αγόρασα ψιλολοείδια ,

κρέμα προσώπου, (δεν κατάλαβα, τα γελάκια, ναι και νυχτός)

γιατιιί και για να μάθετε, κάνω και πήλιγκ!

Ρε αθεόφοβα, γερνάει όποιος το θέλει και για την πάρτη μου

δεν το γουστάρω.

Η μιζέρια και η κλάψα δεν δένουν με την τρέλα μου.

Πέρασα από το ΚΑΠΗ, είδα τα «παιδιά» ήπιαμε καφεδάκι ,

σχολιάσαμε τα τρέχοντα, δεν αφήσαμε τίποτα όρθιο.

Γύρισα το μεσημεράκι και έφτιαξα το βαλιτσάκι μου.

Όχι δεν πάω εκδρομή, μια εισαγωγή σε νοσοκομείο

ετοιμάζω αύριο, για μια προγραμματισμένη

εδώ και καιρό επέμβαση.

Τόσο λίγο καιρό που επικοινωνώ μαζί σας,

έχω τόση χαρά!

Με κάνετε να ξεχνιέμαι, να ταξιδεύω, να γελώ, να δακρύζω,

με όλα όσα διαβάζω και το ότι πολλοί από σας μου κάνατε

την τιμή , να με προσέξετε.

Σε όλους στέλνω φιλάκια!!!

Θα μου λείψουν τα εγγόνια μου!

Δεν ξέρω πότε θα τα ξαναπούμε. Ισως σε δέκα μέρες.

Τώρα να σας πω ότι δεν φοβάμαι και είμαι εντελώς ψύχραιμη,

Ε! ας μη λέω και βλακείες.

Αλλά σκέφτομαι και το άλλο. Ο γέρος ή από πέσιμο ή από χ…πάει.

Ούτε το ένα έχω, ούτε το άλλο μου συμβαίνει, άρα …..

Και σιγά μη γέρασα…

Φιλιά!!!!!!!

Αμβούργο- Αθήνα

1973 ΑΜΒΟΥΡΓΟ – ΓΕΡΜΑΝΙΑ.

Μια βδομάδα πριν είχα μπεί στο πλοίο «Κατερίνη», από το

Ρότερνταμ, και φτάσαμε εδώ στο εμπορικό λιμάνι της Γερμανίας.

Τότε για να μιλήσουν οι ναυτικοί με τα σπίτια τους γανιάζανε.

Μέσω ράδιο -Αθήνα γινόταν η σύνδεση με μία καρούτα που

χειριζόταν ο ασυρματιστής.

Φώναζε απ’ τα μεγάφωνα. «στις τέσσερις έχουμε σειρά».

Στέκονταν στα σκαλιά για να μάθουν νέα από την οικογένεια.

Και να γίνεσαι, ρεντίκολο αν σου λέγαν κάτι προσωπικό

γιατί ακουγόταν.

Εγώ πού να πάρω την μάνα μου; Να μου μιλά για την ευκοίλια του

γιού μου; Είχε τύχει κι ‘αυτό.

Ανω τελεία που λένε και οι δημοσιογράφοι.

Την άλλη μέρα βγήκαμε πρωί τρεις γυναίκες να περιδιαβούμε ,

την πόλη.

Στη διαδρομή, ως να φτάσουμε στην πύλη, χαχανίζαμε και μας ακούει

ένας περαστικός.

-Καλημέρα πατρίδα!

Πιάσαμε την κουβέντα και τον ταράξαμε στις ερωτήσεις.

Πώς περνάτε εδώ, αν είναι καλή η ζωή και άλλες αμήχανες κουβέντες.

-Εδώ αν θέλεις να ζείς σαν άνθρωπος δεν κάνεις μεγάλη προκοπή,

Ή ζεις σ’ ένα δωμάτιο με μια λάμπα και πετρογκάζ ,

χωρίς να σηκώνεις κεφάλι, ή χάθηκες.

Τα ανδρόγυνα βλέπονται τις Κυριακάδες. Και έχεις και τον επιστάτη

στην γκλάβα σου να μην προφταίνεις να πάρεις αέρα.

Πώς στο μυαλό μου τα είχα αλλιώς φτιαγμένα!

Η πόλη σκοτεινή και μουρτζούφλη μου εφάνει.

Το απόγευμα , βγήκαμε τα ζευγάρια , να πάμε στο τηλεφωνείο

να μιλήσουμε από τις καμπίνες , ανθρώπινα.

Κουβέντες σαν να ήσουν στην Ελλάδα.

Μάνες που περιμέναν υπομονετικά την σειρά τους.

Μπήκαμε στην καμπίνα και περιμέναμε.

Από δίπλα άκουγα το κλάμα μιας κοπέλας που μίλαγε στα παιδιά της.

Σαν μοιρολόι, σαν κραυγή ζώου που το βασανίζανε….

Μου σφύριζε, στο μυαλό το τραγούδι του Μαρκόπουλου

με την Μοσχολιού… μιλώ για τα παιδιά μου και ιδρώνω….

Ο Νίκος μίλαγε με τις γιαγιάδες και ο κόμπος στο λαιμό

δεν έλεγε να σταματήσει. Τα δάκρυα ασυγκράτητα…

Ακόμα και σήμερα σαν το βάλω στον νου μου λυγώ .

Όταν βλέπω, τις γυναίκες στους σύγχρονους θαλάμους,

μου ξανάρχεται ο κόμπος στο λαιμό.

Από 1973 ήρθε τώρα η σειρά της ξένης μάνας να κλάψει.

Ημερολόγιο -2

1968 ΣΑΓΚΑΗ , ΚΙΝΑ.

Εποχή ΜΑΟ.

Φτάνοντας στο λιμάνι , ήρθαν οι αρχές για να πρατιγάρουν, το πλοίο.

Η αφελής νόμιζα ότι θα μπορούσαμε να βγούμε έξω να δούμε την πόλη!

Τι βλάξ, Θεέ μου!!! Τουρίστας τότε δεν είχε πατήσει το ποδάρι του.

Ηταν απαγορευμένο.

Το δεύτερο απόγευμα, ήρθε ένα μικρό πουλμανάκι , πήρε επτά νοματαίους

να μας ξεναγήσει.

Στην διαδρομή απαγορευόταν να βγει κανείς έξω.

Εβλεπα ανθρώπους πανομοιότυπα ντυμένους, με τις μπλε στολές.

Μια στρατιά να κινείται, πάνω στην μεγάλη γέφυρα που διασχίζαμε.

Τόσο πλήθος με τόση τάξη !

Μας πήγαν στο κλαμπ των ναυτικών, κάτι που υπάρχει σε όλα

τα λιμάνια του κόσμου.

Για τώρα δεν ξέρω.

Ηταν μια τεράστια αίθουσα με τραπεζοκαθίσματα όπου μπορούσες

να παραγγείλεις φαγητό.

Σε μεγάλες οθόνες , έδειχναν τις γιορτές, που όντως ήταν συναρπαστικές.

Και έφτασε η τρίτη μέρα που θα έρχονταν οι λάτζες να φέρουν πόσιμο

νερό. Ηρθαν από την άλλη μεριά του ντόκου, στην πλευρά που ήταν

ελεύθερη.

Πήραμε οδηγίες από τα μεγάφωνα του καπετάνιου, να μην ανοίξουμε

βρύσες και τουαλέτες γιατί τα νερά έπεφταν απευθείας στην θάλασσα

άρα και πάνω στις λάντζες!

Που να το ακούσω η βλαμένη;

Εξω φωνή το κασετόφωνο.

Μπαίνω η καλή σου στην μπανιέρα και όλες οι σαπουνάδες άστα να πάνε.

Σταματάνε τις εργασίες , ανεβαίνουν στον καπετάνιο και του ανακοινώνουν

ότι αυτό ήταν σαμποτάζ κατά του καθεστώς.

Ανεβαίνει ο Νίκος λαχανιασμένος και εγώ στον κόσμο μου.

Τέσερεις ώρες στο λιμεναρχείο καπετάνιος και Α΄ μηχανικός.

Στο μεταξύ είχαν μάθει για την σαμποτέρ .

Πως καθαρίσαμε;

Ο λιμενάρχης πρόσεξε το ρολόι του Κάπτεν.

Και για ένα TIMEΞ , τελείωσαν συνοπτικά οι διαδικασίες!

Ηταν όλοι ίσοι .

Φορούσαν τις μπλε στολές για να φαίνονται ίσοι!

Κάποιοι ήταν πιο πάνω, από το ίσιο, αλλά τι τα θες τι τα γυρεύεις!

Υ,Γ.Συγνώμη αν σας κούρασα.

Από το ημερολόγιο μου.

1969 Nτούρμπαν, λιμάνι της Νοτιοαφρικανικής Ένωσης όπως λεγόταν τότε

η Νότια Αφρική.

Βρέθηκα εκεί ακολουθώντας , τον άνδρα μου, που τότε ακόμη ήταν ναυτικός.

Εκείνες τις εποχές, επιτρεπόταν να συνταξιδεύουν και οι γυναίκες τους.

Μείναμε ένα μήνα , γιατί τα φορτία, έβγαιναν σε κούτες και όχι σε σιδερένια

τεράστια κουτιά, όπως τώρα που σπατσάρουν, σε τρεις μέρες .

Εκεί γνωρίσαμε τον τροφοδότη της ναυτιλιακής εταιρίας.

Ήταν ένας προκομμένος, αλέγρος άνθρωπος, που είχε έρθει στον ξένο τόπο

φεύγοντας από την Λήμνο για μια καλύτερη ζωή και να θρέψει την οικογένεια του.

Αυτά μας τα διηγήθηκε, με την νοσταλγία, του νησιού του, ζωγραφισμένη

στα καρβουνίσια μάτια του.

Μέσα σε έξη χρόνια άρχισε να προκόβει.

Έφερε τους γονιούς του, τον αδελφό , την αδελφή με τον άντρα της και δύο παιδιά.

Πρωτύτερα είχε φέρει και την γυναίκα του.

Ολη η οικογένεια προσέφερε στην οικογενειακή επιχείρηση.

Μας καλοδέχτηκαν αρκετές φορές στο σπίτι τους όπου έμεναν όλοι μαζί.

Είμαστε δυο ζευγάρια και ο καπετάνιος.

Εβλεπα, κορίτσια μαύρα να μπαινοβγαίνουν, να μαγειρεύουν, να προσέχουν

τα παιδιά να σιδερώνουν…

-Τζάμπα είναι εδώ οι δούλες, πετάχτηκε η μάνα.

Αρχίζουν να περιγράφουν τις τσίγκινες παράγκες, που ζούσαν και πόσο τυχερά

ήταν αυτά τα κορίτσια που έμεναν στο υπόγειο και ξεπατώνονταν 24 ώρες ,την μέρα.

Η μια κοπελιά κούτσαινε.

Το είχε πάθει, μας εξήγησαν από μια ένεση, που βρισκόταν σε πειραματικό στάδιο

και που δοκιμαστικά έκαναν στη σπονδυλική στήλη, για να πετύχουν

την μόνιμη αντισύλληψη ΚΑΙ ΠΟΥ ΣΤΑΜΆΤΗΣΑΝ όταν καταστρέψανε

εκατοντάδες γυναίκες!!!

- Φυσικά στις μαύρες, που γεννοβολούν σαν τις κουνέλες, συνέχιζε η γιαγιά.

Άρχισα. να κουνιέμαι στην καρέκλα και να κρατώ το μέτωπο.

Ο Νίκος ήξερε ότι έφτανε η ώρα.

Η κλασσική κίνηση, σε κάθε τι που πυροδοτούσε τα εγκεφαλικά μου κύτταρα,

ήταν το χάδι στο μέτωπο. Κάτι σαν προειδοποίηση.

Στις χαρές και στις λύπες το βαρώ με την παλάμη ξεγυρισμένα.

Ο Νίκος, μου σκουντούσε το πόδι.

Κάτι άρχισα να λέω σε ήπιους τόνους, αλλά πώς να πω αυτά που ήθελα;

Ξεκίνησε από την απόλυτη φτώχεια με ένα βρακί σατέν ροζουλί και μακρύ,

χόρτασε και ξαφνικά τα κορίτσια της ανέχειας γίνανε δούλες της!

Ηταν η εποχή που στα παγκάκια στους δρόμους γράφανε:

«ΜΟΝΟ ΛΕΥΚΟΙ» «ΜΟΝΟ ΜΑΥΡΟΙ»

Και χωρίς να το ξέρω σε ένα πολυκατάστημα που δεν είχα ξαναδεί τέτοιο ποτέ

κάθισα στην καφετέρια για μαύρους. Ανυποψίαστη.

Με πλησιάζει μια σερβιτόρα έγχρωμη και μου λέει ότι μπορώ να πάω

στη θέση των λευκών.

Είμαστε δύο γυναίκες που δεν σάλεψαν και απολαύσαμε το καφεδάκι μας,

εκεί που οι ‘άλλοι’ θεωρούσαν ντροπή.

Φοβάμαι το σήμερα που κάποιοι ντρέπονται να κάνουν φίλους μετανάστες.

Που έφυγαν από την δική τους Λήμνο για μια καλύτερη ζωή!

Ο απατεώνας, δεν έχει πατρίδα, χρώμα……..

ΧΩΝΕΨΤΕ ΤΟ!!!!

Οι ξερόλες

Ειπα να το βουλώσω λίγο, να μη πώ 10 και τσούζει!!!

Αλλά κάνοντας ένα γύρο και διαβάζοντας απόψεις
για το νέο σχήμα, είδα νύχια να ξύνονται!

Ακόμα δεν τον είδαμε Γιάννη τον βαφτίσαμε.
Με το μαλακό, πουλάκια μου.

Πώς προεξοφλείς γραμμάτια;
Ασε να δεις αν έχουν να σε πληρώσουν και μετά
μίλα, λάλατο και εγώ μαζί σου!

Ο ρόλος της Πυθίας ανήκει στις αστρολόγες.

Ασε να δεις πρώτα και αν το φαί καεί μιλάς.

"Τι θα κάνει και ποιά είναι η Μπιρπίλη;"
Αφου και εσύ αναρωτιέσαι άσε και περίμενε.

Τι σφιξούρες σας ήρθαν;
Σας έπιασε ο πόνος ποιούς θα βάλει και που!

Μα όλα εκ των προτέρων να τα ξέρεται;
Αρνήθηκε ο Χρυσόγελος και αφόδευσε
η φοράδα στ' αλώνι!

Πάω να πάρω πίεση,

Μάνες- κόρες - νύφες.

Έχω δυο εγγόνια από τον πρωτότοκο γιο μου.
Ο μεγάλος πέντε χρονών και η μικρή μας 11μηνών.
Τα βλέπω πολύ ταχτικά, τα χαίρομαι , κάνουμε τις βόλτες μας
και μου ανοίγει η καρδιά.

Με το μεγάλωμα των δικών μου παιδιών νομίζω πως έχασα
στιγμές, μέσα στην παραζάλη της καθημερινότητας.
Όλα σαν να μην τα πρόσεξα. Σαν κάτι που θα ξαναγινόταν.

Για όσες γνωστές και φίλες κρατούν τα δικά τους εγγόνια, με κανονικές
βάρδιες είμαι , γαϊδάρα και αναίσθητη.

Λοιπό κόρες και νύφες, που αφήνετε τα παιδάκια σας, στις γιαγιάδες
να σας πω τι σέρνουν από πίσω;

Τι δεν το ντύνει καλά, τι δεν το ταΐζει όσο πρέπει, τι την φάγανε
τα σούρτα- φέρτα με τις φιλενάδες κλπ.

Πίσω από την πλάτη σας το τι σοκολάτα και πατατάκια δίνουν
στα μικρά, ένας Θεός και ο ψιλικατζής το ξέρουν.

Ολη μέρα μουρμουράνε για το τι κούραση τραβάνε!
Αν κάτι το βαρυγκωμάς τι στο καλό το κάνεις;;

Κοιτάνε να συμμαχήσουν με τα βλαστάρια σας, μαθαίνοντας τα
να λένε και ψέματα από πάνω.
-Μη με μαρτυρήσεις Κωστή, για τα πατατάκια, αλλοίμονο μας από την μαμά!
-Μωρέ του έδωσα μπισκοτάκια και άστη να λέει! Περηφανεύονται!
-Τα δικά μας τι πάθανε;

Τίποτα! Γίνανε χοντρά και εκεί κοντά στην εφηβεία, άρχισαν τις δίαιτες!!!

Εχουμε συμφωνήσει με την νύφη μου, να τα κρατώ για να μπορεί κι εκείνη
να πιει ένα καφέ, να πάει στο θέατρο , να την αλαφρώνω λίγο.
Ετσι είμαστε και οι δυο μια χαρά .

Και τα μωρά, απολαμβάνω και κυρίως έχουμε αγαπησιάρικη σχέση.
Ντρέτες κουβέντες που έλεγε η μάνα μου, εννοώντας, τις ξεκάθαρες κουβέντες.

Φύλαξε τα.

Χθές , πήγα σε ένα γάμο. Χαρές, ευχές, λουλούδια. χαμόγελα,
να ζήσουν τα γειτονάκια μας!

Ενα πράμα μου έκανε εντύπωση και θα σταθώ εδώ.
Μπορεί να είμαι λάθος.

Τα πιτσιρίκια γυρόφερναν χαρούμενα.

Γιαγιάδες, μανάδες, παπούδες, τους είδα να σηκώνουν
τα μικρά κορμάκια τους, να φιλήσουν τις εικόνες.

Θε μου, σχώραμε, αλλά τι βάζεις το μουτράκι του μικρούλη
να φιλήσει ένα τζάμι, που έχουν κάνει το ίδιο,
γύρευε πόσοι!

Δεν μου έχει μπει ο 666 μέσα μου, ακόμα τουλάχιστον!

Πόσα μικρόβια, χορεύουν στην γυάλινη επιφάνια.

Τόσος ντόρος γίνεται, για την ρημάδα την γρίπη!

Εδώ σου λένε πώς πρέπει να προφυλάξεις τα βλαστάρια σου
και εσύ τα ρίχνεις μες την εστία.

Που ξέρεις τι κουβαλάει ο καθένας;

Ο Θεός μαζί τους!

Οι γιορτάδες της παιδικής μου ματιάς.

Τέτοιες μέρες αρχές του ’50 άρχιζαν οι γιορτάδες.
Ηταν η ευκαιρία να ανταμώνουν οι συγγενείς και φίλοι,
στις βεγγέρες.
Από του Αγίου Δημήτρη και έπειτα , κάθε σπίτι μια γιορτή.
Οι πιο σημαντικές ήταν του άντρα .
Οι γυναίκες ράβανε το καινούριο φουστάνι, απαραίτητα.

Η πάστρα του σπιτιού άρχιζε από τις αυλές.
Ασβέστωμα και περιποίηση στα λουλούδια.
Στο δικό μας, η μάνα, η γιαγιά και οι τρεις μικρές κόρες,
η κάθε μια στο πόστο της.
Κατέβαιναν οι καλοκαιριάτικες κουρτίνες και σκαρφάλωνε
στην τεράστια ξύλινη σκάλα , η μάνα να κρεμάσει τις διάφανες
με τις βελούδινες στα πλάγια. Συνηθέστερο χρώμα ήταν το κόκκινο
του κρασιού.
Φυσικά είχαν πλυθεί τα παράθυρα με σαπουνάδα από πράσινο
τριμμένο σαπούνι και μετά τρίβανε τα τζαμικλίκια με εφημερίδες
και αστραποβολούσαν.
Στους πολυέλαιους τρίβονταν ένα- ένα τα κρυστάλινα δάκρυα .
Η σαλοτραπεζαρία άστραφτε, ο μπουφές, το τραπέζι στολισμένο
με τραπεζομάντηλο ασορτί με τις κουρτίνες.

Ο ίδιος ξεσηκωμός και στο υπόλοιπο σπίτι.
Τα χάλκινα να τριφτούν με ξύδι και αλάτι.
Τα ασημικά με σόδα.
Λίγα αλλά φροντισμένα με κέφι.

Την μέρα της γιορτής είχαν ετοιμαστεί μεζέδες από όλες
τις συμπεθέρες, νυφάδες, συνυφάδες.
Μουσικές από το ράδιο και την κιθάρα του θείου Γεράσιμου
όταν δεν ήταν εξορία.

Στην αρχή λικεράκια χύμα, στις μικρες γυάλινες καράφες
και σοκολατάκια σε σχήμα μαργαρίτας.
Γλέντι ως αργά.
Τα γλυκά περίσσευαν προς μεγάλη ευχαρίστηση της πιτσιρικαρίας.

Αυτά τα γλέντια τα αφιέρωσα όλα στον θείο Γεράσιμο
όταν ήρθε από την εξορία σακάτης.
Ήμουνα δέκα χρόνια μεγαλύτερη.