Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2017

Ο θαλασσινός.

Είχε τελειώσει το μεταπτυχιακό της και κατέβηκε στο νησί. Στους αγαπημένους παππούδες. Ήθελε να αποφορτίσει το μυαλό της, από τις προσπάθειες και τη μοναξιά του στόχου της. Να μυρίσει τα καλοκαίρια που πέρασε, την αγκαλιά της γιαγιάς που ανέδυε κανέλα και βανίλια. Ο παππούς την ξεχώριζε από όλα τα εγγόνια του, ήταν η μικρότερη του..
Μέλωσε η ψυχή της. Περπατούσε στα υψώματα, με τα χέρια στη ανάταση, όμοια με τα συναισθήματα της!
Δύο μέρες μετά, κατέβηκε στον κόλπο με τα γαλαζοπράσινα νερά, εκεί που έπαιζε με τα κουβαδάκια της και τα μαλλιά της ξάνθιζαν από τον ήλιο.. φώναζε η γιαγιά.. «θα σου έρτει καλό μου ηλίαση, έλα πίσω, σου έφτιαξα γεμιστά». Το δέλεαρ να γυρίσει.
Εκείνο τα απομεσήμερο τα βήματα της την έφεραν στον κόλπο που έκαναν μπάνιο. Κρατούσε ένα θαλασσόξυλο και σκάλιζε την άμμο.  Σηκώνοντας το βλέμμα τον είδε. Ο καπετά-Δημήτρης, ο φίλος του παππού, καθόταν σε μια χαμηλή καρέκλα και κοιτούσε ολόισια την θάλασσα. Με το καΐκι του, ανάστησε τέσσερα παιδιά. Πολλές φορές ο παππούς πήγαινε μαζί του. Ηταν φιλαδέλφια από τα νιάτα τους. Τον πλησίασε….
«Καπετάν Δημήτρη, τι κάνεις; Είμαι η Θεανώ, πώς να με γνωρίσεις τόσα χρόνια τώρα; Είσαι καλά;»
«Βρε καλώς το καμάρι μου! Τι χαρά μου έδωσες; Πάνε χρόνια που δεν σε είδα, μα τα νέα σου τα μάθαινα από τον παππού σου. Συγχαρητήρια κορίτσι μου!»
«Να καθίσω εδώ δίπλα σου;»
«Μη ρωτάς, είναι χαρά μου»
Του άγγιξε το ζαρωμένο χέρι και εκείνος με τη σειρά του την χάιδεψε, σαν να είδε ένα δάκρυ να στάζει στη γαλάζια φανέλα του…
«Θεανώ μου, τούτη δω τη θάλασσα, την είδα για πρώτη φορά στα δέκα τρία μου, σαν φύγαμε από το χωριό, το κρεμασμένο στην πλαγιά της Γκιώνας. Τη ζωγράφιζα στο σχολείο, στο μάθημα μα δεν την είχα δει. Πρώτη φορά στον Περαία , σαν μετακομίσαμε στο νησί της μάνας μου. Την ερωτεύτηκα! Έμαθα να κολυμπώ και να χάνομαι στην αγκαλιά της. Μόλις γύρισα από το στρατό πήρα την πρώτη βάρκα μου και ανοίχτηκα, να φέρνω τις ψαριές μου. Μήπως σε κουράζω μάτια μου;»
«Μα τι λες;  Από μικρή μου άρεσαν οι ιστορίες σου, τότε που ξεψαριάζαμε, θυμάσαι;»
Έγειρε το κεφάλι της στο χέρι του και κοιτούσαν το πρασινογάλαζο νερό.
«Την αγάπησα γιατί είναι μόρτισσα, νεράιδα, λικνίζεται,  σωπαίνει, ανατριχιάζει, φοβερίζει, προκαλεί, δεν είναι ποτέ ίδια! Σα γυναίκα μάγισσα, που σου παίρνει το μυαλό. Πιότερο και από την κυρά μου, την αγάπησα…»
Στο μέτωπο της έσταξε ένα δάκρυ, το άφησε να κυλίσει…
Της χάιδευε τα μακριά μαλλιά και το χέρι του έτρεμε..
«Τη βλέπεις Θεανώ; Την ακούς; Σήμερα η ανάσα της είναι απαλή σαν του μικρού παιδιού στην κούνια! Άλλες φορές με πλησιάζει, και ακουμπά στα γυμνά πόδια μου. Το χειμώνα βάζω την καρέκλα μου πέρα στα χαλίκια και η άτιμη πάντα με βρίσκει!»
«Το καΐκι τι απόγινε καπετάνιο;»  
«Το έχω στο μόλο. Το βάφουν, το καλαφατίζουν, και κάθε μεγάλη βδομάδα μένω εκεί. Το φροντίζουν τα παιδιά μου, να τα έχει καλά ο Θεός!»
Σταμάτησαν να μιλούν.. τα βλέμματα ίσα στο νερό, «χάιδευαν» τις ξέρες και τις φυκιάδες που ξέρναγε στην άμμο.
«Με τα χρόνια, ο κόσμος συνήθισε να με βλέπει χειμώνα, άνοιξες, καλοκαίρια, κάθε μέρα εδώ! Επτά χρόνια είναι τώρα που έχασα το φως μου, από το ζάχαρο…. Μα εγώ τη βλέπω!»
Και άλλο δάκρυ έσταξε…………………….

  

27 σχόλια:

  1. Αυτές οι καθημερινές ιστορίες
    πόσες πολλές αποχρώσεις ευαισθησίας
    έχουν....
    Με συγκίνησες πολύ !!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Κι αλλο ενα απο μενα προσθεσε! Παντα συγκινητικη κι ευθυβολη η γραφη σου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πεταλουδίτσα μου!! Ευχαριστώ σε!!!

      Διαγραφή
    2. Μα πώς... Θα το έχανα;;; Ήρθε δυο φορές και στάθηκε μπροστά μου για μ' αγγίξει την καρδιά μου τελικά. Ευχαριστώ Αντιγόνη μου❤

      Διαγραφή
  3. Πάντα μας φυλάς ένα απρόσμενο τέλος, γλυκό και απείρως συγκινητικό Αντιγόνη μου. Με την αλμύρα αυτής της θάλασσας, σε καληνυχτίζω...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μαρία μου, αυτή την αλμύρα την έζησα στα νιάτα μου, σε ταξίδια μακρινά. Μου έδωσε, γαλήνη, φόβο και κρατάω όλες τις στιγμές και τους τόπους που συνάντησα, μου άλλαξαν, την οπτική μου για πολλά ανθρώπινα....
      Σε φιλώ!

      Διαγραφή
  4. Με συγκινούν πάντα οι ιστορίες σου Αντιγόνη μου είναι γεμάτες με άπειρα συναισθήματα.
    Να είσαι καλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ελένη μου, τα λόγια σου μου δίνουν χαρά και θάρρος να συνεχίζω!
      Να είσαι καλά!!!

      Διαγραφή
  5. Πάντα μας κερνάς αυτές τις όμορφες ιστορίες σου Αντιγόνη μου ! Τα λόγια σου πηγαία , να είσαι καλά μετά από την περιπέτεια της υγείας σου !!
    Ευχαριστούμε πολύ καλή μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Συγκινητικές περιγραφές στα ωραία σου γραπτά, Αντιγόνη.
    Στρωτό γράψιμο, ευαισθησία, ανθρωπιά.
    Να είσαι καλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τιμή μου και χαρά τα λόγια σου!
      Να έχεις πάντα εμπνεύσεις που μας συγκινούν και μας ταξιδεύουν!
      Να είσαι καλά!!!

      Διαγραφή
  7. Τι όμορφες οι ιστορίες σου Αντιγόνη μου!
    Ανατρίχιασα στο τέλος...
    Κρίμα που δεν μπήκα χθες να τη διαβάσω που είχε έρθει ο πατέρας μου.
    Εχει λατρέψει τα βιβλία σου να ξέρεις, θα του το διαβάσω από το τηλέφωνο.

    Φιλάκια πολλά πολλά:))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αγαπημένη μου, πόσο τιμητικά είναι τα λόγια σου!
      Δώσε χαιρετισμούς στον πατέρα σου και πες του ένα τεράστιο ευχαριστώ!

      Φιλιά, αγάπη!!!

      Διαγραφή
  8. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. αξίδεψα μαζί τους στην απεραντιά της ,νανούρισα τις σκέψεις μου με το γλυκό κελάρυσμα της ,ως και το πετραδάκι που μπήκε στην σαγιονάρα μου ένιωσα ,την " είδα " στον απέναντι τοίχο,γαλήνεψα , δάκρυσα !!! Σ' ευχαριστώ !!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Αντιγόνη μου, μοναδική! Ξέρεις πόσο λατρεύω τις ιστορίες σου και το στυλ της γραφής σου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Είμαι πολύ χαρούμενη που σε συναντώ μετά από καιρό
    διαβάζοντας μια από τις ιστορίες σου,νιώθω ξεχωριστή
    που έχω αυτό το προνόμιο δηλαδή να μπορώ να μπαίνω στις
    σελίδες σου και να απολαμβάνω κάθε λέξη και κάθε σου σκέψη!
    Περιμένω την επόμενη ανάρτηση κι εκείνο το... βιβλίο!!!
    Καλό βράδυ αγαπημένη Καρμέλα.....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Κάθε ιστορία σου μας βγάζει έντονα βαθειά συναισθήματα! Να είσαι καλά Αντιγόνη μας !!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Αχ!!αυτή η θάλασσα η ξελογιαστρα ακομα και οταν δεν μπορείς να την δεις ειναι μέσα σου την βλεπεις με τα ματια της ψυχής σου..οπως ο καπετάνιος Αντιγονακι μου..η καθε ιστορία σου και χιλια συναισθηματα.. χιλιες εικονες.. να είσαι καλα ψυχή μου που μας ταξίδεψες παλι στις σκέψεις σου ..φιλώ σε..!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Μόνο η θάλασσα και οι ιστορίες σου, αγαπημένη μου Αντιγόνη ξέρουν να αγγίζουν και να συγκινούν βαθιά τη καρδιά μας!
    ΑΦιλάκια πολλά πολλά και εύχομαι να είσαι πάντα καλά για να μας γράφεις! <3

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Ποτέ δεν μας διαψεύδεις στις επισκέψεις μας...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Πολύ όμορφη και αυτή η ιστορία σου.
    Φιλάκια ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Αντιγονη...Χαθηκαμε βρε..!!
    Αλλα παντα ειμαστε εδω..!!
    Και εσυ εισαι και ΝΤΟΥΡΑΤΣΕΛ που λεει κι η Κουλιτα μας..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. Πω πω!!! Πολύ με συγκίνησες αγαπημένη μου Λογοτέχνη μου!! τόση ομορφιά στο γραπτό σου!!! υπέροχα συναισθήματα!! Σαν παππούς με εγγονή!! θυμήθηκα τον παπούκα μου!! φιλάκια !! Πάντα ξέρεις να αγγίζεις τις ψυχές μας!! σ'αγαπώ πολύ!!! Καλή συνέχεια!! μην αφήνεις ούτε δευτερόλεπτο να πάει χαμένο...γράφε ...γράφε...γράφε!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή