Πέμπτη, 24 Ιουλίου 2014

Σκέψεις.. τώρα που το ταξίδι φτάνει στο τέλος.



-Ελα, μη στέκεσαι ορθός στη πόρτα. Σήμερα λέω να μη κάνω τίποτα. Αυτή η λύσσα που έχω με τη καθαριότητα σε καλό μου βγαίνει θαρρείς; 
Γεράσαμε Αλέκο! 
Εσύ φωνή δεν έχεις και εγώ κουράγια. 
Και καλά εσύ, το έχεις πάρει απόφαση από τη γέννα σου, εγώ που δεν λέω να καταλάβω τα 81 μου; 
Πότε μωρέ, πέρασε η ζωή από πάνω μου και δεν το κατάλαβα; 
Σαν το τρένο που ανέβαινε, κατέβαινε βουνά, σφύριζε στους κάμπους, άλλαζε χρώματα σαν τον χαμαιλέοντα, κατά την περίσταση. 
Και εγώ μια επιβάτης, άλλοτε ορθή να δώσω θέση στους άλλους, άλλοτε καθισμένη, από την κούραση. 
Μου άρεσε να κρατάω τις χειρολαβές και να στροβιλίζομαι, στις απότομες στροφές. 
Ελεγα, η ζωή είναι δική μου, θα την πάω όπου θέλω! Στις στάσεις κατέβαινα, ν’ ανταμώσω τον ορίζοντα. 
Μου άρεζαν οι ανατολές. 
Ανασκιρτούσε, το μέσα μου… άφηνα το τρένο να φύγει, να ανταμώσω τη περιπέτεια. Ηξερα το δρομολόγιο. Θα το συναντούσα και πάλι. Εκεί μέσα καταστάλαζα, σαν η ζωή με κούραζε.  
Φευγάτοι έρωτες, δουλειές που βούλιαζαν και το σαράκι της ηθοποιίας μέσα μου! Ζουμερή γυναίκα ήμανε. Περίμενα με υπομονή, να περάσω σε πρωταγωνιστικούς ρόλους. Μα ο επιχειρηματίας έλεγε, πως μου ταιριάζει η επιθεώρηση. Με έντυναν στα φτερά και τα πούπουλα και τραγουδούσα, χόρευα, κατά πως ήθελαν εκείνοι. Το ταλέντο δεν αρκούσε. Και κείνες οι κάργιες που με καταδίωκαν να με πνίξουν και να φάνε το κουφάρι μου!  Αυτός ο λαμπερός κόσμος, έκρυβε εμπάθεια. 
Μη νομίζεις πως όλα ήταν θέμα ταλέντου. 
Καβάτζαραν τον συγγραφέα ή τον σκηνοθέτη και όποια ήταν προσγειωμένη στα κρεβάτια τους, μες’ από τα σεντόνια, τύλιγαν τη σαβούρα και άφηναν τη λάμψη να ξεμυτίσει. 
Και οι νέοι άντρες κοιμόνταν με τις μισο-γερασμένες  φτασμένες πρωταγωνίστριες. 
Όχι πως ήμουν αγία, μη με κάνεις να γελάω, έτσι όπως με κοιτάζεις! 
Κρατούσα τη φωτιά όσο άντεχα. Ημουν παράξενη! Μια γρουσούζα που ήθελε να επιλέγει. 
Ένα κουρέλι που ήθελε να γίνει ταφτάς! ΧΑ! 
Γνώρισα επιτυχίες, μα σαν μια σουφραζέτα με κοιτούσαν. 
Μη κοιτάς που ήρθε η δημοσιογράφος, να μου πάρει συνέντευξη! Ας τολμήσει να τα γράψει! Ολοι ανθρωπάκια του συστήματος! Θυμάσαι βρε, Αλέκο που προσπαθούσε να πλάσει το εγκώμιο μου…. να είναι καλά που με έκανε να γελάσω. Με κοιτούσε με τα μάτια ορθάνοιχτα. 
Να δεις βρε που σαν τα κακαρώσω θα μου γράψει, βιβλίο που θα αφήνει αιχμές με μπερδεμένες κουβέντες, να αφήνει υπονοούμενα. Ποιος τολμά να γράψει αλήθειες; Κανένας κερατάς! Δειλά ανθρωπάκια που θα δέσουν τη σάλτσα με καλλωπιστικές λέξεις, να μη σκάσει η αλήθεια. Οι άνθρωποι είναι δειλοί. Βολεμένοι, έρμαια των αφεντικών. 
Αυτό δεν γίνεται παντού; Είτε είναι εξουσία, είτε τέχνη είτε μεροδούλι-μεροφάι… Δεν είναι πως δεν τα γνωρίζουν, απλά ακολουθούν το σύστημα. Οι ανάσες και οι φωνές που αντιστέκονται, είναι λίγες.  
Για αυτό διάλεξα το τρένο των τρελών.  
Και μετά ζητάμε τα ρέστα μας!
Θύτες του εντός μας είμαστε, οι περισσότεροι! Φωνάζουμε, χτυπιόμαστε και πάντα φταίει ο «απέναντι»! 
Δειλά ανθρωπάκια είμαστε! 
Που σαν φτάσουμε στο τέλος του δρόμου, σε άλλους έχει μείνει το μέλι στα δάχτυλα και ξεμωραμένοι τα γλείφουμε… άλλοι που θεωρούμε πως αδικηθήκαμε μας φταίει οι κοινωνία! 
Αυτοί και εμείς… αυτή είναι η κοινωνία Αλέκο μου! Ολοι εμείς, έτοιμοι να κρίνουμε τον απέναντι και την δική μας τύφλα δεν βρέθηκε καθρέφτης να την αντικρύσουμε. 
Κάποιος θα φταίει πάντα για τη κατάντια μας! Και εγώ που παραμυθιάζομαι για ότι δεν κατάφερα, τους άλλους μέμφομαι. 
Χωνόμουν πάντα στο τρένο. Μια δειλή σαν τους ομοίους μου! 
Που τώρα τα λέω, τι νόημα έχει; Το ταξίδι φτάνει στο τέλος και εγώ τώρα άνοιξα τα σταβάδια μου, να δω τους συμβιβασμούς μου, το κρυφτό που έπαιζα και τότε το ονομάτιζα αδικία!

-Πάλι τρως; Χόντρυνες. Σήμερα θα πάμε στον γιατρό να δει τα μάτια σου. Θολά τα βλέπω και τα πόδια σου δεν σε κρατούν πια, χειρότερα από τα δικά μου κατάντησαν.
-Ελα εδώ, βρε αθεόφοβε να σου καθαρίσω τις τσίμπλες.  Μη κουνιέσαι! Ετσι μου έκανες και στο παγκάκι που συναντηθήκαμε. Ενας τρομαγμένος σκύλος και μια παλιόγρια! Μη μου κουνάς την ουρά! Θέλεις χαδάκια; Ελα να σου χτενίσω το τρίχωμα.
Δεν θέλω τις παντόφλες, μου τις ρήμαξες και αυτές.
Ασε θα περπατήσω ξυπόλητη να δροσιστούν τα πρησμένα μου πόδια.

"τετράδιο" 2001

27 σχόλια:

  1. τι όμορφο αυτό που διάβασα , θα το ξανα διαβάσω και πιο ήρεμος... καλημέρα αντιγόνη μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Νικόλα να είσαι καλά!
      Να μας χαρίζεις τις εμπνεύσεις σου!

      Διαγραφή
  2. Ελεγα, η ζωή είναι δική μου, θα την πάω όπου θέλω! Στις στάσεις κατέβαινα, ν’ ανταμώσω τον ορίζοντα.
    Μου άρεζαν οι ανατολές. .... Αντιγόνη

    Φίλη μου,

    ώριμη σκέψη, απρόσκοπτη γραφή!

    Να είσαι πάντα νέα,

    Υιώτα
    "αστοριανή" ΝΥ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γιώτα μου, με τιμάς και αυτό με συγκινεί....
      Ολοι όσοι σε γνωρίσαμε, εισπράττουμε την καταξιωμένη σου προσφορά στην τέχνη και τα γράμματα!
      Σας στέλνω τον θαυμασμό μου και τον ήλιο του Λιμανιού!
      Για τον Δημήτρη , για σένα και την οικογένεια σας!

      Διαγραφή
  3. Ποσο δυσκολο, το πνευμα να ειναι αγεραστο και το κορμι ανημπορο! Πανεμορφο κειμενο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πεταλουδίτσα μου, σε ευχαριστώ !
      Να είσαι καλά!!!!

      Διαγραφή
  4. αγαπη και φιλια από το νησι , μερυ ακος και η αφεντομουτσουναδα μου , σε λατρεύουμε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αγαπημένε μου, σας σκέφτομαι και η αγάπη είναι αμφίδρομη!
      Η χαρά της Μαίρης και του Ακος είναι δεδομένη, βρισκόμενοι στο νησί!!!
      Σας στέλνω την αγάπη μου και πολλά πολλά φιλιά!!

      Το βράδυ πιείτε ένα ποτάκι σαν να είμαι δίπλα σας!!

      Διαγραφή
  5. Δρόσισες την πρησμένη μου ψυχή.....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Απλά σε λατρεύω!!
      Το ξέρεις πόσο!!!!

      Μη ξεχνάς τα καλύτερα!!!

      Διαγραφή
  6. Πόσο σ' ευχαριστώ που υπάρχεις, που γράφεις, που καταθέτεις!!!
    Να είσαι καλά και να μας κοινοποιείς τα μαργαριταράκια σου!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Ανεμοστρόβιλε" της χαράς και της δραστηριότητας, φτάνει ως εδώ το βροντώδες γέλιο σου!!!
      Εχεις φιλιά από τον αλήτη!!!!

      Διαγραφή
  7. Αντιγόνη μου τώρα ξέρουμε καλά ότι το πνεύμα μας θέλουμε αγέραστο και ευέλικτο , είναι η ουσία μας και ευχαριστούμε για την κατάθεση του ΄΄Τετράδιο 2001΄΄
    Τα φιλιά μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κορίτσι μου, αν χάσουμε την ευελιξία και χαθούμε στο "τίποτα"...
      τότε μόνο γερνάμε...
      Την αγάπη μου!!!

      Διαγραφή
  8. Είναι μεγάλη υπόθεση να έχεις έναν τσιμπλιασμένο Αλέκο δίπλα σου.
    Έναν Αλέκο θα ήθελα και εγώ στα γεράματα μου.
    Έχω να του πω πράματα και θάματα για την αφεντιά μου.
    Να είσαι καλά Αντιγόνη να μας χαρίζεις τα πανέμορφα κείμενα σου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Εύχομαι να τον έχεις...
    Να είσαι καλά! Είμαι εδώ να ακούω..............

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Παρασύρθηκα και συγκινήθηκα πολύ. Σταθμό-σταθμό, έκανα όλο το δρομολόγιο ζωής της ηρωίδας σου, που ομολογουμένως την λάτρεψα. Η παρουσία του Αλέκου, ήταν κορυφαία και καταλυτική.
    Αντιγόνη μου... ευτυχής που διαβάζω σελίδες του τετραδίου σου!
    Να'σαι καλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Πόσες σελιδες να έχει άραγε αυτό το τετράδιο Αντιγονακι μου... και πόσα ταξιδια θα μας παει...ρωτάω γιατί δεν θέλω να τελειώσει αυτό που μας κανει να γινόμαστε συνοδηπόροι με τις ηρωίδες σου........ πως περνάει πράγματι η ζωή χωρις να το καταλαβουμε...!!! αχ!! αυτό το πνευμα που δεν συμβαδίζει ποτέ με το κορμί..!!!.σύντροφος ο Αλέκος ...όχι ψέματα.....!!!!!!!!την ευχή μου νάχεις...μαζί με τα φιλιά μου..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. ΄Ολοι εμείς, έτοιμοι να κρίνουμε τον απέναντι και την δική μας τύφλα δεν βρέθηκε καθρέφτης να την αντικρίσουμε... Ένα κείμενο ντυμένο αλήθεια ως την τελευταία λέξη Αντιγονάκι μου...

    Σε φιλώ γλυκιά μου ευαίσθητη ψυχούλα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Θέλω πολλά πολλά ταξίδια ακόμα...και κάθε φορά δε θέλω να φτάνει στο τέλος του κανένα ταξίδι από όσα μας πας....είναι όλα υπέροχα!
    Φιλιά πολλά!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Σε ευχαριστώ πολύ που υπάρχεις
    Πικρές οι αλήθειες αλλά αλήθειες
    Πόσα μα πόσα δεν προσπεράσαμε;

    φιλάκια πολλά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Αντιγόνη μου... την είδα αυτήν την σκηνή.. και σκέφτομαι.. κι εγώ κάποτε... "με πρησμένα πόδια.."...

    Ελπίζω σε καλύτερη ζωή, πάντα, όμως... Καλά να περνάς!!! Περιμένω κι άλλα απ'΄το τετράδιο!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Γερνάει η ψυχή Αντιγόνη μου;
    Για κάτι ταξίδια έγραφα κι εγώ χθες και σε σκεφτόμουν...
    Και όσο σκέφτομαι το νησί όπου τώρα και σαρανταδυό χρόνια, τα καλοκαίρια πάντα εκεί βρισκόμουν... και τώρα είναι εκεί, η Μαίρη με τον Άκο, στο κήπο του Νίκου... λυπάμαι που δεν είμαι μεν μαζί τους, αλλά χαίρομαι που έστω τους συνάντησα εδώ!
    ΑΦιλάκια με μια μεγάλη αγκαλιά! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Γεια σας, κυρία Αντιγόνη! τυχαία βρέθηκα στο χώρο σας και χαίρομαι πολύ που σας γνωρίζω...
    Πρώτη μου φορά συναντώ τόσο δωρική γραφή να αποπνέει γνήσιο λυρισμό. Με εκφράζετε σε πολλά απόλυτα:" Και εγώ μια επιβάτης, άλλοτε ορθή να δώσω θέση στους άλλους, άλλοτε καθισμένη, από την κούραση.
    Μου άρεσε να κρατάω τις χειρολαβές και να στροβιλίζομαι, στις απότομες στροφές. "
    Να είστε καλά.......

    http://balomata.blogspot.gr

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. τώρα αν πω πως ζήλεψα τον Αλέκο;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. αχ αλεκο τι τραβας με την τρελλογρια---]]

    ΑπάντησηΔιαγραφή